Caner Fidaner'den

Dillerin ayırdığını, sözcükler birleştirir

Onu Kaybettik

Bu olayı yazıya dökebilmem için epey bir zaman geçmesi gerekti, çünkü olayı anlatmaya kalktığımda o günkü duygularımı yeniden yaşamak hiç de kolay olmuyordu benim için. Buraya, olayın geçtiği yere gelmek zorunda kaldığımda bile bir an önce kaçmak, uzaklaşmak istiyordum. Şimdi, iki yıl kadar sonra kendimi daha bir rahatlamış hissediyorum.

İşte tam burada beklemiştim o gün, şehirlerarası otobüslerin geldiği, yolcularını boşalttığı alandaydım. Geliş yolu görünüyor, otobüslerin isimleri epey uzaktan okunabiliyordu. Benim beklediğim otobüsün üstünde Kars Birlik yazacaktı.

Yanımda, o günlerde bana destek olan arkadaşım vardı, sessizce, ama her şeyi paylaşan, birçok şeyi benim yerime yapan bir arkadaş. Benim kadar acı çekemediğini biliyor, bu yüzden de kendisini sorumlu tutuyormuş gibi geliyordu bana; bu eksiğini kapatmak için, aslında benim yapmam gereken birçok işi üstleniyordu sanki. Başımı kaldırıp yüzüne bakamıyordum, teşekkür bile edemiyordum, ama yanımda olduğundan emindim. Hiç bu tip bir ilişki yaşamamış bir kişiye, böyle bir arkadaşın değeri anlatılamaz.

Gelen otobüslerin adına uzaktan bakıyor, beklediğimiz otobüsün nereye yanaşacağını hesaplamaya çalışıyorduk. Bizden başka bekleyenler de vardı, insanlar neşe içinde yolcularını karşılıyordu. Biz onlardan uzaktaydık, kalabalığın olmadığı bir yer seçmiştik kendimize, gelen otobüslerin en erken görülebildiği bir yer. Benim de buraya daha önceki gelişlerim hep sevinç içinde olmuştu, insanları beklemiş, gelenlere sarılmış, bavullarını taşımaya yardım etmek için koşturmuştum. Ama bu kez beklediğim buluşma hiç de keyifli olmayacaktı, çünkü oğluma kötü haberi verecektim.

Hastanede çalıştığım günlerden bilirim, bir hasta yakınına kötü bir haber vermek, örneğin hastasının öldüğünü söylemek son derece sıkıntılı bir iştir, ama bir “iş”tir. Karşıdakinin o anda ne yaşadığını, ne düşündüğünü, ne hissettiğini asla bilemezsin, aslında çok bilmek de istemezsin. Bu kez durum çok farklıydı, ben de acı çekiyordum, ama “ona haberi kendim vereceğim, bu iş bana düşer” diye ısrar etmiştim, öylesi hepimiz için daha iyi olacak diye düşünüyordum. İnsan bazen adını koyamıyor yazgısının, ama bazen de yazgısını kendisi oluşturmaya çalışıyor.

Hastamız iyileşir gibi olduğundan önceden planlanmış gençlik kampına gitmesi için ben ısrar etmiştim oğluma. Sonra dün ilk otobüsle Ankara’ya gelmesi gerektiği haberi gitmiş onu bir kır gezisinde bulmuştu. Beklediğimiz saati epey geçiyordu, arada bir sürü başka otobüs gelmişti, sonunda beklediğimiz otobüsü üzerindeki yazıdan tanıdık.

Otobüsün ön kapısından indi arkadaşıyla, koştum, sarıldım ona, yüzüne bakamayarak “onu kaybettik” dedim, “annen öldü!”. Sadece bunları söyleyebildim. Ama söyleyebildim ve aslında ne kadar önemli bir değişiklik yaşadığımın ayrımına, tam da o anda vardım. Bazen bir gerçeği algılayabilmek için başkasından duymak yetmiyor, hatta görmek, yaşamak bile yeterli olmayabiliyor; ancak dile getirdiğinde, söylediğinde gerçeği yaşamaya başlıyorsun.

O sırada, oğluma sarılmışken, alışılmadık bir şey oldu; galiba bir zaman kırılması gerçekleşti; ama bunu benden başka gören, duyan, hisseden olmadı. Herkes, her şey aynıydı, ben, yalnızca ben, hem orada duruyordum, hem de kimse fark etmeden bu zaman kırığından başka bir evrene geçiyordum, yeni bir yaşama başlamak için. Benim için bu ikinci yaşam da aynı birincisi gibi bir çığlık ile başlamıştı, bıçağın soğuk çeliğini hissetmiş bir yürekten kopan sessiz bir çığlık… ardından da gözyaşları ile.

Reklamlar

28/01/2005 - Posted by | Ellilikler-1: Hüzün |

Henüz yorum yapılmamış.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: