Caner Fidaner'den

Dillerin ayırdığını, sözcükler birleştirir

Müzeyyen

mkBitişik komşumuz Rasim Amca’yı, kızını bekleyemeden gömdük. Şükriye Teyze’nin yanına. Muhabbet kuşu Müzeyyen’e de ben bakmaya başladım.

Çiğdem’i gece yarısı hava alanından aldım. İlk sözü, “Tokyo’dan yirmi yedi saat önce çıktım.” oldu.

Sabah ilk iş mezarlığa gittik, üç yıl önce yaptığımız gibi. Sonra çocukken öteki kızlarla ip atladığımız sokakları dolaştık.

Ben sofrayı hazırlarken o kafesin yanına oturdu, şakımaları dinleyip ağladı. Annesinin ölümünde, “Babam yalnız kalmasın,” demişti de ikimiz Kemeraltı’ndan satın almıştık o kuşu. Demek üç yıl olmuş.

Sonra boş eve gittik. Çiğdem kutuları açıp eski resimleri, kartları ortaya yaydı. Aradı, aradı. Bulduğu siyah beyaz fotoğrafı bana gülümseyerek uzatırken, “Sen şarkıcının adından sanmıştın değil mi?” dedi.

Fotoğrafta dalgalı, açık renk saçları omuzlarına düşen bir genç kız divanda oturuyordu. Hüzünlü bir bakışla. Elleri kucağındaydı. Arkasını çevirdim, işlek bir el yazısı vardı: “Hayatımsın Rasim, seni unutmıyacağım. Müzeyyen”

Caner Fidaner

 

Reklamlar

18/01/2016 - Posted by | Çok kısa öyküler |

5 Yorum »

  1. Çok güzel.

    Yorum tarafından Betül Özmen | 18/01/2016 | Cevapla

  2. Eski yaramazlıklar..:) Güzeldi sevgili Caner..

    Yorum tarafından Güneş | 19/01/2016 | Cevapla

  3. sağ olasın sevgili Güneş… )

    Yorum tarafından canerfidaner | 19/01/2016 | Cevapla


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: